وبلاگ

اين‌جا امروز ۱۱ دي‌ماه هشت‌ساله شد. جهت اطلاع…
:)

من خوب‌م و بی‌حوصله‌ی نوشتن.
اگر جویای حال‌ید «رویش» را بخوانید که دومین شماره‌اش با حضور من روی کیوسک است. روی جلدش عکس کیانیان و فرمان‌آراست و داخل‌ش… جذاب است؛ نگران نباشید. اگر گرفتید و خواندید کامنت بگذارید.

پی‌نوشت:
این چندخط برای چندنفری‌ بود که هنوز از این‌جا سراغ می‌گیرند و یادم می‌اندازند این خانه‌ی قدیمی هنوز ستون دارد. دو سه تا از کامنت‌های پست پایین حال‌م را خیلی خوب کرد. مرسی از بودن‌تان…

و حالا درست یک ماه می‌شود. تاریخ‌ها خوب روی هم جفت می‌شوند و من وقتی از دست می‌دهم، با هم از دست می‌دهم. همه‌چیز را…
یک ماه پیش یکی یکی کنار هم شکستیم و فرو ریختیم و بقایامان را از روی زمین جمع کردیم تا دوباره زنده‌گی کنیم.
تویی که شادی و شور را از زندگی‌مان گرفتی، چهارنفر از آنها که درباره‌شان حرف می‌زنم درست کنارم شکستند. اولی‌شان، اویی که دوست می‌داشتم و با ازدست‌دادن تصویر آینده، او را هم از دست دادم، شانه‌اش کنار شانه‌ام بود وقتی گریه کرد. در آخرین روزی که دیدم‌ش. بی‌صدا اشک ریخت و درهم‌شکست و رفت. دومی رفیق‌م بود. با اولین سرود ملی ایران هق‌هق کرد و هیچ‌کاری ازم برنمی‌آمد. سومی را می‌خواستم از پشت تلفن آرام کنم که نرود وسط شلوغی‌ها. گفتم «می‌ری یه‌چیزی‌ت می‌شه…»؛ گفت «مگه چیزی هم مونده؟» و از شدت گریه، نتوانست حرف بزند و تلفن قطع شد. آخری زیر آوار خرده‌شیشه‌های پنجره‌ی ماشین‌ش از ترس گریه می‌کرد و کمک می‌خواست. قبل‌تر بهت‌ش را دیده بودم ولی التماس‌ش برای سالم‌ماندن زیر دست‌وپای مشتی وحشی، له‌م کرد.
می‌بینی با ما چه کردی؟ می‌بینی این یک ماه‌مان را؟ که دوستان‌م یکی‌یکی عزم سفر کرده‌اند و می‌روند و من مانده‌ام و بی‌خوابی و حال بد و ادای آدم‌های خوشحال را درآوردن…
که شده‌ایم مشتی عروسک کوکی که با دوچشم شیشه‌ای دنیای خودمان را می‌بینیم و «هیچ» همه‌ی کاری‌ست که از دست‌مان برمی‌آید. در سرمقاله‌ی مجله‌ی نوپایی که قرار است امید تاز‌ه‌ی زندگی باشد از دلایل زندگی نوشتم و این که باید بود و ماند و امید داشت؛ اما اینجا که خودم‌م نمی‌توانم حال بدم را انکار کنم. بغض دارم و خسته‌ام و دارد باورم می‌شود تو خود مایی. شکل این زندگی که دوروبرمان را گرفته. دارم مطمئن می‌شوم تو سرنوشت ما بوده‌ای و این سال‌ها داشتیم از تو فرار می‌کردیم و دست آخر هم نتوانستیم. نمی‌گویم این روزها می‌گذرد؛ که دیگر به این هم ایمان ندارم. یک ماه صبر کردم و این‌ها را ننوشتم تا ته‌نشین شود و بازهم انگار نشده.
زندگی‌ام بدتر از همیشه، تلخ‌تر از هر وقت دیگری‌ست و فقط می‌دانم که خسته‌ام بی‌آن‌که دلیلی داشته باشد. این ساده‌ترین دلیلی‌ست که The End‌ آن بالا، هنوز کارکرد دارد و آن گوشه جاخوش کرده…

پی‌نوشت: کامنت‌های این پست را باز نمی‌گذارم چون هیچ علاقه‌ای ندارم تبدیل به یک تابلوی اعلان سیاسی شود. این‌ها فقط شرح حال این روزهام است و کاملا شخصی‌ست. چیزهایی که باید می‌نوشتم تا شاید کمی سبک شوم و بتوانم به زندگی برگردم، که باز هم شک دارم چنین شود…

به خدا سوگند «فلان» جامه‌ی خلافت را پوشيد و مى‌دانست خلافت جز مرا نشايد، كه آسياسنگ، تنها گرد استوانه به‌گردش درآيد. كوه بلند را مان‌َم كه سيلاب از ستيغ من ريزان است، و مرغ از پريدن به قله‌ام گريزان. چون چنين ديدم دامن از خلافت درچيدم، و پهلو از آن پيچيدم، و ژرف بينديشيدم كه چه بايد، و از اين دو كدام شايد؟ با دست تنها بستيزم يا صبر پيش گيرم و از ستيز بپرهيزم؟ كه جهانى تيره است و بلا بر همه‌گان چيره؛ بلايى كه پيران در آن فرسوده شوند و خردسالان پير، و دين‌دار تا ديدار پروردگار در چنگال رنج، اسير. چون نيك سنجيدم، شكيبايى را خردمندانه‌تر ديدم، و به صبر گراييدم حالى‌كه ديده از خار غم خسته بود، و آوا در گلو شكسته. ميراث‌َم ربوده‌ی اين و آن، و من بدان نگران. تا آن‌كه «نخستين»، راهى را كه «بايد» پيش گرفت و ديگرى را جانشين خويش گرفت.

– سپس امام مثلى بر زبان می‌راند و اين بيت اعشى برمی‌خواند كه:
روز مرا با حيان، برادر جابر، چه مشابهت؟ و اين دو را با هم چه مناسبت؟ من، همه روز در گرماى سوزان بر پشت شتر بوده و او آسوده، به راحت در خانه غنوده…

شگفتا! كسى كه در زندگى مى‌خواست خلافت را واگذارد، چون اجل‌َش رسيد، كوشيد تا آن را به عقد ديگرى درآرد. خلافت را چون شترى ماده ديدند و هريك به پستانى از او چسبيدند، و سخت دوشيدند، و تا توانستند نوشيدند؛ سپس آن را به راهى درآورد ناهموار، پر آسيب و جان‌آزار، كه رونده در آن، هر دم به سر درآيد، و پى‌درپى پوزش خواهد، و از ورطه به‌در نيايد. سوارى را مانست كه بر بارگير توسن نشيند، اگر مهارش بكشد، بينى آن آسيب بيند، و اگر رها كند سرنگون افتد و بميرد. به‌خدا كه مردم چونان گرفتار شدند كه كسى بر اسب سركش نشيند، و آن چارپا به‌پهناى راه رود و راه راست را نبيند. من آن مدت دراز را با شكيبايى به‌سر بردم، رنج ديدم و خون دل خوردم. چون زندگانى او به سر آمد، گروهى را نامزد كرد، و مرا در جمله‌ی آنان درآورد.
خدا را چه شورايى! من از نخستين چه كم داشتم، كه مرا در پايه‌ی او نپنداشتند، و در صف اينان داشتند، ناچار با آنان انباز، و با گفت‌وگوشان دم‌ساز گشتم. اما يكى از كينه راهى گزيد و ديگرى داماد خود ديد، و اين دوخت و آن بريد، تا سومين به مقصود رسيد و هم‌چون چارپا بتاخت، و خود را در كشت‌زار مسلمانان انداخت، و پياپى دو پهلو را آكنده كرد و تهى ساخت. خويشاوندان‌َش با او ايستادند، و بيت‌المال را خوردند و بر باد دادند. چون شتر كه مهار بَرَد، و گياه بهاران چَرَد، چندان اسراف ورزيد كه كار به دست‌وپاش بپيچيد و پرخورى به خوارى، و خوارى به نگون‌سارى كشيد، و ناگهان ديدم مردم از هرسوى روى به من نهادند، و چون يال كفتار پس و پشت هم ايستادند، چندان كه حسنان فشرده گشت و دو پهلوم آزرده به گرد من فراهم و چون گله‌ی گوسفند سرنهاده به‌هم. چون به كار برخاستم گروهى پيمانِ بسته شكستند، و گروهى از جمع دين‌داران بيرون جستند و گروهى ديگر با ستم‌كارى دل‌َم را خستند. گويا هرگز كلام پروردگار را نشنيدند يا شنيدند و كار نبستند، كه فرمايد: «سراى آن جهان از آن كسانى است كه برترى نمى‌جويند و راه تبه‌كارى نمى‌پويند، و پايان كار، ويژه‌ی پرهيزگاران است.»
آرى. به‌خدا دانستند، ليكن دنيا در ديده‌ی آنان زيبا بود، و زيور آن در چشم‌هاشان خوش‌نما. به‌خدايى كه دانه را كفيد و جان را آفريد، اگر اين بيعت‌كنندگان نبودند، و ياران، حجت بر من تمام نمى‌نمودند، و خدا علما را نفرموده بود تا ستم‌كار شكم‌باره را برنتابند و به يارى گرسنگان ستم‌ديده بشتابند، رشته‌ی اين كار را از دست مى‌گذاشتم و پايان‌َش را چون آغازش مى‌انگاشتم و چون گذشته، خود را به‌كنارى مى‌داشتم، و مى‌ديديد كه دنياى شما را به چيزى نمى‌شمارم و حكومت را پشيزى ارزش نمى‌گذارم.

* خطبه‌ی سوم نهج‌البلاغه معروف به «شقشقیه» که امام علی(ع) آن را نیمه‌کاره می‌گذارد و بیان‌َش را حاصل خشمی می‌داند که زبانه می‌کشد و بعد (به‌دلیل وقفه‌ای که خواندن عریضه‌ی یکی از مردمان پای خطبه در آن می‌اندازد) فرو می‌نشیند.

… و خدای ما همین نزدیک است.