- Directed by Mélanie Laurent
- Written by Nic Pizzolatto
- Starring: Ben Foster, Elle Fanning, Lili Reinhart
- US | 2018
- on Wikipedia
نئونوآر آخر ۲۰۱۸
فارغ از پایانبندی روشنفکرانه و علیه قهرمانمحوری خانم لوران (که حالا و با درز خبر اختلاف گسترده میان ملانی لوران کارگردان و نیک پیزولاتوی خالق، عجیب هم بهنظر نمیرسد)، تا پیش از یک ربع پایانی، گالوِستون از بهترین نئونوآرهای سالهای اخیر است. داستان همراه شدن مردی به تهخط رسیده (بن فاستر)، با دختری بسیار جوان (ال فانینگ) و تأثیراتی که بر هم میگذارند. آخرین نمونهی خوبش در این سالها؟ برای من درایو نیکلاس وندینگ رفن با فیلمنامهی حسین امینی.
فاستر البته قد نقش نیست و جاهایی کم میآورد (فیلم دقیقن به یک گاسلینگ یا مکاناهی برای از زمین کندن نیاز دارد) اما در مقابل فانینگ آنقدر مسحورکننده و خود نقش است که جایی برای خودنمایی دیگران نمیگذارد.
این از آن فیلمهاست که اخبار حواشی تولیدش را میتوان در نوشتن ریویوی فیلم لحاظ کرد، چون برای درک ناهمگونیهای نسخهی کنونی گرهگشاست. در تمام طول کار، نویسنده و کارگردان یکبار هم یکدیگر را ندیدهاند و خانم لوران گفته اگر تهیهکنندگان میخواستند فیلمشان شبیه کارآگاه حقیقی (مهمترین کار پیزولاتو) شود، سراغ یک کارگردان هالیوودی میرفتند، نه یک زن اروپایی؛ و تهیهکننده هم گفته تغییرات آنقدر بوده که باید اسم لوران را در تیتراژ جزو فیلمنامهنویسان میگذاشتیم اما قوانین اتحادیه نویسندگان امریکا اجازه نمیداد، و سر آخر هم پیزولاتو فقط اسمش را بهعنوان داستاننویس درج کرده و نه سناریست (نام فیلمنامهنویس در تیتراژ اسم مستعار پیزولاتوست)؛ با همهی اینها گالوِستون همین حالا هم از قابل اعتناترین فیلمهای ۲۰۱۸ است. با چند سکانس حیرتانگیز در اجرا (نگاه کنید به آن سکانسپلان جادویی دالانهای خشکشویی، سکانس انتظار مرد مقابل کلبه تا برگشتن دختر؛ و یا سکانس گریهی تنهایی ال فانینگ که مشخصن جزو اضافات اعلامشدهی لوران به متن است)، و چند سکانس بسیار خوب نوشتهشده (عمدهی دوتاییهای مرد و دختر، یا ورودیهشان به متل).
گالوِستون از آن کشفهای آخرسالیست که کسی براش جایی باز نکرده، اما غافلگیر میکند و میماند. کاش که این ته اروپاییمآبِ نچسب را نداشت؛ و جایی که باید (و همین حالا در همین نسخه هم معلوم است کجاست) تمام میشد.
شاهکار
خیلی خوب
خوب
متوسط
قابل دیدن