گفت‌وگو با روزنامه‌ی کسب‌وکار درباره‌ی نمایشگاه عکس «از نزدیک و شخصی»

لب مرز بودیم؛ مرز اقتصاد و هنر

علی نعیمی: نمایشگاه عکس‌های خسرو نقیبی، فیلمنامه‌نویس فیلم‌هایی چون «چه کسی امیر را کشت» و «پل چوبی»، از دو کاراکتر فیلم اخیر مهدی کرم‌پور با عنوان «از نزدیک و شخصی» چند روزی است در گالری لیدوما لانژ برپا شده است؛ نمایشگاهی از عکس‌های مهناز افشار و بهرام رادان در قاب‌هایی که تا پیش از این به این صورت دیده نشده بودند.
نقیبی درباره‌ی برپایی این نمایشگاه می‌گوید: افرادی که در یکی از رشته‌های هنری فعالیت می‌کنند همیشه دوست دارند به دیگر رشته‌ها سرک بکشند و به برخی از علاقه‌مندی‌های خود فرصت اجرا بدهند. از آن‌جایی که من رشته‌اصلی‌ام در دانشگاه گرافیک بوده است، عکاسی همواره یکی از رشته‌های مورد علاقه‌ام بود اما به دلیل فعالیت درمطبوعات و در سینما به عنوان فیلمنامه‌نویس این علاقه در حاشیه قرار گرفته بود.
وی می‌افزاید: در زمان فیلم‌برداری «پل چوبی» مثل همیشه دوربینم کنارم بود و برای خودم به عکاسی مشغول بودم. از‌‌ همان یکی دو روز اول سر صحنه فیلم‌برداری اتفاقاتی افتاد که دیدم موقعیت مناسبی است تا بتوانم صحنه‌هایی را توسط دوربین ثبت کنم. مهناز افشار و بهرام رادان ۱۰ سالی بود که روبه‌روی هم بازی نکرده بودند اما رابطه‌ی دوستانه و صمیمانه‌ای با هم داشتند و فارغ از فضای سینمای ایران که بسیاری از بازیگران پشت دوربین اصلا رابطه خوبی ندارند، این دو بازیگر ارتباط صمیمانه‌ی خودشان را به فضای داخل فیلم که به آن نیاز داشتیم، وارد کردند. من هم سعی کردم از این رابطه‌ی دوستانه استفاده کنم و عکس‌هایی بگیرم که برای خودم جنبه‌ی شخصی داشت و قرار نبود بر مبنای آن نمایشگاهی برگزار شود.
نقیبی با اشاره به روزهای فیلم‌برداری «پل چوبی» می‌گوید: نکته‌ای که در طول این رابطه برایم جالب بود و در عکس‌ها هم تاثیر خودش را گذاشت، شکار صحنه بود یعنی با وجود این‌که با بهرام رادان و مهناز افشار از‌‌ همان ابتدای فیلم‌برداری هماهنگ کرده بودم که ثبت این لحظه‌ها یک اتفاق شخصی بین ما سه نفر باشد اما در طول زمان فیلم‌برداری سعی کردم بدون این‌که متوجه حضور دوربین عکاسی من شوند، لحظه‌هایی را ثبت کنم که مثل دو کاراکتر اصلی «پل چوبی» ابتدا با خوشی و آرامش آغاز می‌شود و در ‌‌نهایت بنا به سختی‌ها و خستگی‌های کار چهره‌ی این دو بازیگر هم خسته‌تر و گرفته‌تر می‌شد.
وی ادامه می‌دهد: ضمن این‌که کاراکترهای مهناز افشار و بهرام رادان در «پل چوبی» بیش‌تر مدنظرم بود و احساس می‌کنم حال خوبی که در چهره‌ی کاراکترهای فیلم بود، در عکس‌ها هم تاثیر گذاشت.
نقیبی از انصراف خودش برای برپایی این نمایشگاه می‌گوید: فیلمبرداری که تمام شد و هر کدام مشغول کارهای دیگرمان شدیم، یکی دو بار در جمع‌هایی که هر سه با هم بودیم، صحبت از عکس‌ها و انتشار آن به میان آمد. اما خودم سعی می‌کردم از این کار دوری کنم. آن هم به دو دلیل؛ اول این‌که به دلیل بازتاب‌های منفی عکاسی چهره‌هایی که حرفه‌ی اصلی‌شان عکاسی نبود، باعث شده بود فضای بیرونی این شرایط را نپذیرد. دوم این‌که چون شاخه‌های مختلف را در این سال‌ها تجربه کردم، اضافه کردن یک رشته‌ی دیگر به کارهای حرفه‌ای شاید اتفاق خوبی نباشد چون وارد شدن به یک حاشیه جدید بود و من در طول سال‌ها فعالیتم در سینما و مطبوعات سعی کردم از حاشیه‌ها دوری کنم و کار خودم را انجام دهم.
وی عنوان می‌کند: وقتی با اصرار برخی از دوستانم و حمایت‌های خوبی که مهناز افشار و بهرام رادان برای انتشار عکس‌ها از من داشتند، با چند نفر از گالری‌داران صحبت کردم و چون این نوع عکاسی نمونه‌ی مشابهی نداشت، اتفاقی در حال رخ‌دادن بود که لب مرز بود؛ مرز بین یک نمایشگاه هنری یا یک نمایشگاه اقتصادی. چون هر دوی این مولفه‌ها در مجموعه عکس‌ها وجود داشت، نمی‌شد نمایشگاهی برگزار کرد که یکی از این دو مولفه را در خود نداشته باشد.
فیلمنامه‌نویس «طهران تهران» می‌افزاید: همزمان با اکران فیلم «پل چوبی»، سختی‌هایی که برپایی چنین نمایشگاهی می‌توانست داشته باشد من را از برگزاری‌اش منصرف کرد تا این‌که اواخر اکران فیلم در یک جمع خصوصی، خانم افشار از عکس‌ها پرسید و وقتی متوجه شد از برپایی آن منصرف شدم، از من خواست مجدد عکس‌ها را ببیند. از مجموع ۹۰ عکس  ادیت‌شده و آماده‌‌شده، به ۲۴ عکس رسیده بودیم که همان‌جا روی گوشی موبایلم به خانم افشار نشان دادم. او هم گفت اگر سرمایه‌گذاری و کارهای اجرایی توسط خودشان و دوستان‌شان اتفاق بیفتد، مایل به برگزاری نمایشگاه هستم؟ من هم استقبال کردم که این کار انجام شود.
وی عنوان می‌کند: برگزاری نمایشگاه خیلی سریع اتفاق افتاد. ظرف دو هفته تمام کار‌ها را انجام دادیم چون قرار بود همزمان با نمایشگاه، مجموعه لیدوما لانژ هم افتتاح شود.
این روزنامه‌نگار درباره اتفاق مثبت برگزاری این نمایشگاه می‌گوید: این نمایشگاه ریسکی بود که جواب داد. از لحاظ هنری برای خودم تجربه‌ی خوبی بود چون خیلی از عکاسان مطرح در این حوزه عکس‌ها را دیدند و آن را تایید کردند. از منظر اقتصادی هم برای سرمایه‌گذاران و خودم اتفاق‌های خوبی رخ داد چون مجموع فروشی که داشتیم، به عدد خوبی رسید که برای چنین نمایشگاهی با این ابعاد انتظارات همه را برآورده کرد.
نقیبی با اشاره به تجربه‌ی منحصربه‌فرد این نمایشگاه می‌گوید: تا قبل از این، نمایشگاه عکس فیلم برپا شده بود که سرآمد همه‌ی آن‌ها نمایشگاه‌های عکس عزیز ساعتی بود که از فیلم‌های علی حاتمی و مسعود کیمیایی برپا کرده بود. اما این نوع از نمایشگاه عکس که به شخصیت‌های یک فیلم ارزش افزوده‌ای بدهیم و آن را به نوع دیگری ارائه بدهیم، برای نخستین بار رخ داده است.

پاسخ دهید