روزی که تاریخ ورق خورد

هت‌تریک لیگ قهرمانان اروپا برای رئال مادرید، پایان یک دوران است یا آغاز یک مکتب؟

 

در دوران یکی از بهترین بارساهای تاریخ، در زمانه‌ی فوتبال به دو سبک پپ گوآردیولا و ژوزه مورینیو، در روزگاری که گران‌ترین نقل و انتقالات تاریخ رقم خورده تا گستره‌ی تیم‌های ثرونمند از پاریس تا بارسلونا و از منچستر تا میلان را در بر بگیرد، چه‌گونه ممکن است یک تیم بتواند سه بار پیاپی تاج پادشاهی فوتبال اروپا را روی سر بگذارد؟ و چه‌طور ممکن است یک مربی در نخستین تلاش‌ها برای این فتح‌الفتوح، بدون ناکامی هر بار مسیر را تا انتها طی کند؟ از رئال مادریدِ زین‌الدین زیدان حرف می‌زنم. تیمی که زیدان به‌عنوان یک مادریدی قدیمی تحویل گرفت تا همان مسیری را با آن برود که پپ با بارسا چندسالی پیش‌تر رفته بود؛ و چه عجیب که زیدان هم در همان جاده قدم گذاشت؛ جاده‌ی بی‌دست‌انداز موفقیت.

مادریدی‌ها جمله‌ای دارند که می‌گویند «DNA رئال مادرید موفقیت است.» شاید همین راز ماجرا باشد؛ این‌که کسی از بیرون نمی‌تواند این فلسفه را به بازی تیم تزریق کند. باید یکی از درون جمع بلند می‌شد. از درون باشگاه. و زیدان چنین بود. عضوی از تیم تصمیم‌گیر، یک دستیار برای اتصال مربیان به روح باشگاه، و حالا یک سرمربی تمام‌عیار که در سومین سال حضور، سومین جام قهرمانی اروپا را برای مادریدی‌ها کسب کرده تا رئال دست‌نیافتنی‌تر از هروقت دیگری در تاریخ فوتبال باشد. چه دور به نظر می‌رسد تلاش‌های چندین‌باره‌ی رئال برای رسیدن به رؤیای دسیما (ده‌گانه‌ی لیگ قهرمانان)؛ حالا که سه جام دیگر کنار آن جام دهم قرار گرفته.

سؤال مهم اما دقیقن امروز شکل می‌گیرد. در پایان هت‌تریک قهرمانی اروپا. آیا ممکن است این مسیر ادامه پیدا کند؟ تاریخ فوتبال معاصر به یاد نمی‌آورد یک تیم توانسته باشد این مدت طولانی مدافع یک عنوان قهرمانی باقی بماند. نگه‌داشتن یک کیفیت جمعی کار دشواری‌ست و در همین سال سوم، در مقطعی که زیدان تیم دوم مطمئنش را رد کرد (خامس و موراتا در رأس) تا نیمکت بی‌حاشیه‌ای داشته باشد ایسکو و بیل سر برآوردند که سهم بیش‌تری می‌خواهند. بازیکنان پروبال‌گرفته در باشگاه هم مدعی ترکیب اصلی‌اند: آسنسیو، لوکاس وازکز و کوآچیچ. مصاحبه‌ی رونالدو پس از کسب جام سیزدهم هم تهدیدی تازه برای باشگاه است. زنگ خطرهایی برای ایستادن در سراشیبی. مربیان بزرگ در چنین روزهایی دو راه دارند: ماندن برای مدت طولانی و ساختن دوباره‌ی یک تیم تازه برای تکرار دوباره‌ی چنین موقعیتی در چند سال آینده (که ناگزیر از یک افت مقطعی است) و رفتن در اوج، تا خدشه‌ای به رکورد به‌جامانده وارد نشود. رئال مادریدِ زین‌الدین زیدان، امروز دقیقن این‌جا ایستاده. در پایان یک سه‌سال رؤیایی. زیدان فرگوسن است یا پپ؟ ونگر است یا مورینیو؟ راه سومی هم در کار هست؟

 

[ هفته‌نامه‌ی همشهری جوان | ۱۰ خرداد ۱۳۹۷ ]

دیدگاهتان را بنویسید